Integreren in Bangladesh
15 jongeren, 2 laptops
-gastblogger-
Al negen maanden ben ik aan het integreren in Bangladesh. Een land waar het in de zomer te heet is en in de winter te koud. Waar ik mijn boodschappen niet in een supermarkt kan doen. Meer dan de helft van de uitgestalde groenten op straat herken ik niet. Ik oefen de taal maar kom niet verder dan korte gesprekjes. Omdat ik een andere kleur heb ben ik een grote bezienswaardigheid. Het is onmogelijk te weten of mensen het leuk vinden om met je op te trekken of dat het meer voor de status is.
Iedereen heeft een compleet ander referentiekader, een andere scholing. Het werktempo is anders en hierarchy is overal aanwezig. Op elke straathoek staat politie of het leger.
Na acht uur werken op een dag ben ik doodmoe, heb ik geen zin om boodschappen te doen. En ook vaak geen zin in sociale contacten met iemand uit Bangladesh. Soms is het fijn om even uit de cultuur te stappen, even niet op te hoeven letten wat ik zeg. Ik verstop me. Doe geen moeite meer om de deur uit te gaan, om vol in de samenleving te staan. Ik besteed mijn vrije dag aan lezen, schrijven en films kijken. Alleen.
Ik heb tijd nodig om mijn hoofd leeg te maken, alle nieuwe indrukken te verwerken. Zelfs na 9 maanden gaat er nog maar weinig vanzelf. Ik heb het idee dat ik niet integreer. Ik ga niet op bezoek bij collega’s, ga niet even gezellig in een thee stalletje zitten.
En toch doe ik alles wat mogelijk is voor mij. Alles wat ik met mijn gebruikelijke energie kan doen, doe ik. Negen uur per dag ben ik me bewust van wat ik zeg en doe. Negen uur per dag leef ik in een compleet andere cultuur. Soms zeg ik niet wat ik zou willen zeggen tegen mijn werkgever. Ik kan niet even wegkruipen achter mijn computer. Stoor ik me aan alle individuele en informele vergaderingen die her en der plaats vinden. Vraag me af hoe alles toch altijd op z’n pootjes terecht komt met zo weinig structuur. Integreren, het is hard werken. Het vergt een enorme berg energie, doorzettingsvermogen en de wil om altijd sociaal te zijn. Continue. Elke minuut dat ik hier ben.
Het heeft mijn indruk van integratie voor altijd veranderd. Als dit is waar mensen in Nederland doorheen moeten dan zijn er betere oplossingen dan neerbuigend neerkijken op vorderingen in de taal of kennis van onze geschiedenis. Zorg dat mensen welkom zijn, zich welkom voelen. Niet elke dag het idee hebben dat ze in samenleving moeten integreren die ze eigenlijk liever ziet gaan dan ziet komen. Wat meer respect, wat meer begrip. Het zou heel wat beter werken.
Loading ...
Reageer