Afzien…
Hebt u de afgelopen weken misschien een vriend of collega gesponsord die ergens in de natuur een idiote prestatie ging leveren?…
…Honderd kilometer wandelen over de bloedhete Veluwe, zes keer de Alpe d’Huez opfietsen (vooruit, als dat niet lukt, mag één keer ook), estafette-rennen van Parijs naar Rotterdam, met astma de Mount Everest op. Enzovoorts, enzovoorts. Vast wel. Altijd gaat het om tamelijk extreme inspanningen waarmee geld wordt geworven voor een aansprekend goed doel. Heel calvinistisch: lijden om een goede zaak te dienen.
Irritant, zegt u? Want u kunt zo moeilijk weigeren als de buurman u om een sponsorbijdrage komt vragen? Wen er maar aan, want het zal alleen maar méér worden. Dit soort event-fondsenwerving is nu ook in Nederland booming, na enorme successen in Engeland en Amerika.
En stel u zelf de vraag: zou u dat zelfde sponsorbedrag ook zónder die aardige wandelende, fietsende of rennende buurman overmaken naar het goede doel? Ondertussen sponsort u ook het zelfvertrouwen, de conditie en de team-spirit van de buurman. Beslis zelf maar of u dat mooi meegenomen vindt.
Loading ...
Ja, vooral irritant. De buurman mag aan mijn deur voorbij gaan met z’n avontuurlijke vakantiewensen.
Ik heb een beter idee. Hij kan zich als vrijwilliger afbeulen in bejaardenhuis om de hoek. Daar kunnen ze nog wel wat hulp gebruiken.
Of hij kan zich in het zweet werken, met een krantenwijk bijvoorbeeld, en het geld dat ie daarmee verdient, weggeven aan een goed doel naar keuze.
Waarom moeten mensen toch zonodig op avontuur om ‘goed’ te doen? Liefst nog in verre landen ook! Wat is er gebeurt met ‘heitje voor een karweitje’? De buren helpen met rotklusjes voor een gulle gift, een dankbare blik en een schouderklopje….