21 juni 2010, Petra Karreman (Choice for Children)

Blote billen

-gastblogger-

Ja ja,dus  het vriendenclubje overgesubsidieerde grootverdieners bij het NCDO heeft bedacht dat het Particulier Initiatief maar eens alle mislukkingen moet openbaren. Wat een briljante strategie! De teleurgestelde donateur belandt dan vanzelf weer in de moederschoot van de CBF gecertificeerde Unichefkes c.s. Want daar weet je tenminste zeker dat je donatie op de goede plek terecht komt. Toch?…

Nu is het PI deels zo massaal opgericht uit onvrede over al die grotegoededoelen die de ene campagne slogan na de andere door de brievenbus propten zonder ooit te vertellen hoe het afliep met ‘ Fatima in Afghanistan die door uw euro weer naar school kon, of Mbwala uit Congo die door uw bijdrage weer schoon drinkwater kreeg’. Want dat is niet echt fondsenwervend kan ik u melden. Van de 10 meisjes die in Afghanistan naar school gingen mag je blij zijn als er nu nog 2  in de klas zitten en de waterput wordt hoogstwaarschijnlijk gebruikt door een kudde geiten omdat die  zonder overleg met de plaatselijke bevolking op een onmogelijk punt is geboord.

Nu heeft het PI  meestal geen persoonlijk gewin te halen. Geen pensioenpremies, auto’s van de zaak en oprotpremies die in het gedrang komen. Dus als het PI niet ‘ met de billen bloot’ wil is dat omdat ze bang zijn oneerlijk, eenzijdig  en negatief in het nieuws te komen, inkomsten te verliezen en daardoor hun vrijwilligerswerk niet meer te kunnen doen. Dat werk vond je de moeite waard om voor nop je hele hebben en houden en ziel en zaligheid in te stoppen. Dat is toch een iets andere achtergrond dan de top 10 van grootverdieners in de goededoelensector heeft…

Maar ik ga hier met de billen bloot hoor, geen punt. Onze PI stichting steunt vanaf oprichting in 2002  35 kinderen en jongeren uit Uganda en Zuid-Sudan door hun opleiding te betalen. Van die 35 gaan er nu 4 naar de universiteit en zullen er eindelijk  twee  volgend jaar afstuderen. De eersten in onze geschiedenis…als ze niet worden vermoord, verkracht, malaria krijgen, AIDS of ander ongemak.

Negentien kinderen zitten er op de middelbare en basisschool, waarvan er 2 zijn blijven zitten. De sponsors van die 2 kinderen vonden dat ‘ niet leuk’ maar begrepen het wel.  Als je 11 bent en nog nooit naar school bent geweest, ja, dan heb je soms een jaartje extra nodig. Van die 19 hebben we er trouwens 4 met spoed naar het ziekenhuis moeten afvoeren wegens ernstige, levensbedreigende, malaria.

Eentje hebben we opgeleid en wel in dienst als onze manager in Zuid-Sudan. Voor 50 usd per maand doet hij belangrijk werk. Het is ook zijn enige baantje omdat de lokale  Zuidsudanese arbeidsmarkt geheel verpest is door een overload aan UN en NGO personeel die buitensporige salarissen opstrijken. Voor een fles schoon drinkwater moet je in Rumbek  8 dollar neertellen.

Vijf jongens en 2 meisjes  zijn we uit het oog verloren. Blijft moeilijk om buiten de grote steden via internet contact te houden, laat staan dat je de airtime kunt betalen. Het laatste nieuws is dat er 1 aan de slag is als automonteur waar we hem voor hebben opgeleid, 1 vond zichzelf te oud om verder te gaan aan de middelbare school en wilde een gezin stichten, de derde kon aan de slag als tolk/ vertaler met zijn basisschool engels. Twee jonge kinderen zijn we echt kwijt. Bwala en Ayaat zijn gewoon door hun familie meegenomen en verdwenen. Ayaat is misschien uitgehuwelijk en de briljante Bwala  hoedt misschien geiten omdat je van diploma’s niet kunt eten. Eenje  was zo’n vervelende en lastige puber dat we die twee keer hebben gewaarschuwd voor zijn wangedrag en bij de derde keer hebben geroyeerd.

Last but not least  zijn er 4  jong volwassenen die door losse cursussen proberen een beter baantje te bemachtigen.

En dat is de waarheid en dat beloof ik!