De ecologische voetafdruk van oeverloos geleuter
Al Gore: betrouwbaar?
-column-
De discussie over de IPCC-rapporten en de geloofwaardigheid ervan blijft maar voortwoeden. Deze week kwamen HP/De Tijd én Elsevier met uitgebreide bespiegelingen. Beiden dragen valide argumenten aan om de rapporten al dan niet serieus te nemen. Maar wat moet je daar nu mee?
De wetenschap heeft zich beslist ongeloofwaardig gemaakt met de manipulaties waar ze op betrapt zijn. Ik denk dat we ons goed moeten realiseren dat we het niet over schoonheidsfoutjes hebben, het gaat écht om manipulaties. Denk even aan het gerommel met de data rondom het rapport van Jones over ‘urban heat islands’ en dat is nog slechts één voorbeeld van velen.
Het achterhouden van die data was al verdacht, maar vervolgens bleek ook dat er vanalles mis is met de wijze waarop gemeten en geïnterpreteerd is. Als wetenschappers niet transparant zijn, dan kun je met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid stellen dat ze iets te verbergen hebben.
Ik ga hier niet in op mogelijke motieven want dat is allemaal al gedaan en ook dat blijven speculaties en daar wil ik nu eens verre van blijven. Maar feit blijft dat juist de voorvechters van klimaatbeleid die zaak het meeste schade hebben toegebracht. Zo zie je maar, eerlijk duurt tóch het langst. Een lesje in ‘duurzaamheid’.
Wie er nu nog op gebrand is om de IPCC-rapporten te blijven verdedigen, lijdt aan een ernstige vorm van tunnelvisie. Wat is er in godsnaam mis mee om toe te geven dat we met zijn allen gewoon niet meer weten wat het klimaat doet en waarom? Wat is er mis mee om toe te geven dat de wetenschap ook al geen uitkomst meer biedt omdat ze zich simpelweg ongeloofwaardig heeft gemaakt?
Moeten we ons dan maar neerleggen bij het feit dat we de aardkloot langzaam aan het verstoken zijn? Nou nee. Volgens mij hebben we die sektarische klimaatkliek en hun machtspolitiek -grote woorden, ik weet het- helemaal niet nodig om wereldwijd tot een duurzaam milieubeleid te komen. Er zijn namelijk 1001 andere redenen om daar snel werk van te maken: voedselproblematiek, vrede en veiligheid, grondstoffen, drinkwater, welzijn, eerlijk delen van welvaart. Ik kan nog wel even door gaan….
Geen makkelijk verhaal om te verkopen -angst doet het beter-, maar wel een eerlijk verhaal. Je kunt niet met angstdoctrines -hoe goedbedoeld ook- publiek en politiek draagvlak afdwingen voor duurzaam beleid. Duurzaamheid komt voort uit een eerlijk verhaal, het goede voorbeeld geven (soberheid), veel doorzettingsvermogen en nog meer geduld. Angstdoctrines en heldenverering -mij schieten Al Gore c.s. in gedachten- komen voort uit platte machtspolitiek. Dat gaat over geld en pluche en daar is helemaal niets duurzaams aan, integendeel.
Wat kunnen wij dan wél doen? Welnu, beginnen met het goede voorbeeld geven misschien? Minder werken, minder verdienen, minder consumeren -dus inderdaad géén nieuwe I-phone aan het einde van je telefonie-abonnement-, niet persé in de grachtengordel willen wonen, géén ‘eco-toerisme’ in Afrika. Maar in plaats van die ‘eco-reis’ een volkstuintje met een schommelstoel. Of elke dag de tijd nemen om aan de supermarkt voorbij te lopen en bij de Marrokaanse en Turkse kruideniers drie blokken verderop onverpakte, verse etenswaren te halen.
Maar daar hebben klimaatalarmisten nu allemaal geen tijd voor omdat ze zichzelf elke dag in hun Prius of de spitstrein naar hun baantjes jagen waar ze als journalist, ambtenaar of -erger nog- wetenschapper de hele dag druk zitten te maken over het klimaatdebat. Kan iemand alsjeblieft een keer de ecologische ‘footprint’ van al dat oeverloze geleuter berekenen?…..
Paul van der Sneppen
© Wereldburgers.TV
Vond u dit een nuttig artikel? Doneer.
Loading ...
Reageer