Gevaarlijke grondzeeën bij Lissabon
-gastblogger-
De binnenkomst in de haven wachtte ons een onaangename verrassing. De wind was aardig aangewakkerd tijdens mijn nachtwacht. Mijn vrees dat we een vervelende zeegang zouden hebben bij binnenkomst, werd werkelijkheid.
De oceaandeining was gedurende mijn wacht opgelopen tot golven van 5 meter hoog en de westen wind zorgt er voor dat deze deining richting de kust loopt. Vlak voor de kust botsen deze golven tegen de ondiepte waardoor ze veranderen in mini-tsoenamies die de Morgan eenvoudig kunnen doen kapseisden.
Gespannen staan we op dek te kijken hoe we de haven het beste binnen moeten lopen. Ik zie het vermoeide gezicht van Greham de kust af speuren naar tekens van veilig vaarwater. We moeten extra oppassen hier. Een paar jaar geleden was ik in een onverlichte boei gevaren dat mij stuurloos maakte. Door de hoge zeegang en de regen was moeilijk te zien welk gevaar er zich voor ons afspeelt.
De koers was richting de veilige pier die de ingang van de eerste haven Cascais aangeeft. Een koers die ik al veel keer heb gelopen. Alles lijkt goed te gaan maar als we op de top van een golf liggen zie uit het niets voor ons grote golven breken. Ik ren naar de stuurautomaat en schakel hem uit. We varen recht op een schuimende zee. Verschrikt grijp ik het stuur en wijzig de koers naar het zuiden. Dit kan helemaal niet roep ik naar Jacky die beneden aan de kaartentafel zit.
Ik heb dit traject talloze keren gedaan en dit nog nooit meegemaakt. Eerst start ik de motor en schreeuw naar binnen” waar zitten we Jacky? We zitten goed zegt ze als ze haar hoofd naar buiten steekt. Misschien is hier een bank ontstaan door het slechte weer van de afgelopen tijd. Ga maar naar zuid. Ik geef je wel aan wanneer je in diep water vaart en de haven kan binnen steken.
Greham staart een beetje verdoofd naar de brekende golven. De vermoeidheid is duidelijk op zijn gezicht te lezen. We hebben allemaal de nacht doorgehaald en staan nu met onze doorweekte kleding zwaar vermoeid de laatste mijlen te sturen. Nog een mijl richting zuid varen klinkt het van de stuurtafel. Ik trek mijn handen verder in de mouwen van mijn zeiljack om zo van de doordringende regen te ontsnappen. We hebben er allemaal genoeg van. Nog een paar uur en dan kunnen we uitrusten.
Loading ...
Reageer